مزرعه زندگی کاشت و برداشت
جواب بدی با بدی میشود .بد بودن جواب بدی با خوبی گوهرست.این گوهر والاترین گوهر هست که اگر درون انسانی روشن شود.اول برداشت آن آرامش خود و دیگرانست.اگر در سختی ها و مصائب و مشکلات.صبوری کنید.اگر این را باور داشته باشید که خداوند خیرخواه بشریت هست.شما هم صفت خیرخواهی را درونتان روشن نگه میدارید.زیرا آنکه شما را محافظت میکند خداست.اگر جای خیریت شریت را خواستارید باید روی خود کار کنید تا درون شما تبلور روشنایی شود.اگر منتظر بد خواستن برای دیگری شدید اول خودتان ضربه میخورید.اگر منتظر مرگ کسی باشید اول خود ضربه میخورید.اگر چاله بکنید خودتان در چاله میفتید.زیرا کسی که در سختی هست گشایش را از خدا باید بخواهد چشم شما اگر بر بنده خدا بود میشوید بنده بندگان خدا.ولی چشم شما و گوش شما و تفکر شما باید در خواستن از خدا باشد.اینکه کسی از زجر شما شاد هست.درونش انسانیت نیست.سادیسم هست.اگر کسی از شکنجه دیگری لذت ببرد سادیسم درونش هست.زیرا زخم زدن به دیگری نوعی تفکر تاریکیست.روشنایی بخشان در دعا کردن در حق دیگران سخاوتمندن.تهمت نمیزنند.بلکه سعی میکنند دیگری را بسازند.زیرا ویرانی آسان هست. و بنا کردن گوهر و ارزش هست.آنچه که شما را در شادی دیگران سهیم میکند شاد شدن از شاد بودن دیگرانست.اگر شما در مشکلات باشید و برای دیگری آرامش بخواهید و توکل بر خدا کنید خداوند سخاوتمند هست.خداوند تمام صفات خوب را دارد. و نقطه ذره تاریکی درون خدا نیست حتی به اندازه یک نقطه.خداوند بسیار بخششگر.بسیار مهربان هست اگر عدالت خدا همان رفتار و باز رفتار خودمان باشد.خودمان بد کاشتیم بد درو کردیم. اگر آزار از دیگری باشد باز هم او همانی را برداشت کند که میکارد مزرعه زندگی ما محصول کاشت و برداشت خودمان هست. و اگر آفت زننده ای در مزرعه خوبی باشد آن آفت اول بعد آفت زدن خود او را در بر میگیرد عمل و باز عمل.پس خوش بینی.سخاوت.روحی اگر پرورش یافت.شما بذری میشوید در دیگری.زنجیره انسانی یعنی همین.
تفکرات مثبت
روح های بزرگ تفکرات بزرگ هستند.تفکرات بزرگ در گنجایش روح بزرگ هست.تفکرات مثبت تفکراتی هستند که روح را از خساست در میاورد.تفکرات منفی روح را کوچک میکند.اگر در یک پارچ آب دو برابر آن آب بریزید سرریز میشود. روحی که گنجایش آن زیاد بشود انعکاسش تجلی بزرگی از معنویت میشود.خداوند بسیار بخششگر و عادل هست.بسیار مهربانست.این ظرفیت گنجایشی در هر انسانی میزانی دارد.وقتی شما خیر اندیش باشید دهان شما زبان شما فکر شما همه روح شما در نمودار مهربانی رشد میکند.چون گنجایش شما از ظرفیت بزرگیست که آن را پرورش دادید.دیگر بازخورد برخورد را نگاه نمیکنید که چگونه برخورد شد شما ظرفیت وجودیتان را نمودار میکنید.بازخورد آن ظرفیت طرف مقابلست.اگر کسی لگد زد به شما و شما برگشتی لگد زدی میشوی مثل او.اما اگر فحش شنیدی و فحش ندادی و دعای خیر هم کردی این یعنی در کمال گرفتن پیشرفت کردید.زیرا نیش زبان زدن و روح دیگری را آسیب رساندن ظرفیت کوچک درونست.اما زبانی که به درون و برون مهربانست تبلور الماس گونه هست شما مد نظرتان خداست زیرا او ناظر بر تمامی اعمال و رفتار شماست.
تحول انسانی
اگر توانستیم خشم را کنترل کنیم یعنی بذر تاریکی را در کوچکترین نمود آن درونمان خشک کردیم.در تحول انسانی نو شدن یعنی دقیقه و دقایق و ساعتهای تو نو بشود در سمت کمال و روشنایی بیشتر اگر یک در جا زدید یعنی یه پله عقب تر رفتید.نو شدن در نو شدن درست و صحیح یعنی من بذر خشم.حسادت.کینه.انتقام.بدی را با بدی جبران کردن.و خشک کردن بذر تاریکی و آب دادن به روح در تفکر کاشتن و نوتر کردن آن در یک پله به سمت بالاتر.یک گوش کردن صحیح یک بینش صحیح یک تفکر صحیح یک حرکت خوبتر.یعنی دقایقم امروزم با فردایم فرق نو شدن در سمت درست را نمودار بهتر کنم.در جا زدن برگشتن هست یعنی من در همان کلام نو میشوم.اما در بعد بازخورد افکارم در نو شدن ها.بذر کلام همان کلامست اما بذری در پرورش ذخیره دانش در پرورش گفتن آن.بذر خشک نشده بلکه بذر همیشگی ماندگار در پرورش آن در نمودار آن در ذهنیت رشد کردنست.پس کوچکترین بذر تاریکی فاجعه بزرگ میتواند بشود خشم کنترل نشود فاجعه هست.فاجعه آن یعنی من روحم را زخم در زخم دیگران بشوم.اما بذر روشنایی یعنی آرامش درون به برون دیگری.برون روشن در برون ضمیر دیگری.خوشایند رضایت خداوند حرکت کنیم.زیرا خوشایند رضایت خدا یعنی آرامش درون خودمان.
کتاب فانوس-مقدمه
دری زنگ زده قفل محکمی بر آن. در زنگ زده بدون نگاه بی ارزش و قفل آن زنگ زده.در بدون کارایی و در بدون کارایی فقط بستن آن.اما در زنگ زده قفل زنگ زده. جلوی آن علفهای هرز. و بدون مصرف و نگاه کردن.در باز میشود و قفل آن برداشته میشود.زمین خالی پر از علفهای هرز بی مصرف. داخل زمین میشوید. علفهای هرز آن را میچینید. و یک بیل و زمین را با خاک نرم هم سطح میکنید و سنگلاخ ها هر چه سنگ به پای آدمی میخورد را بر میدارید. خسته میشوید.و باز شروع به فعالیت میکنید زمین هم سطح بدون سنگلاخ و علفهای هرز.حالا زمین آماده هست.بذر را میکارید. بذر آن گیاه میشود و رشد میکند. دانه ها سرباز میکند و گلها را میکارید. و آبیاری میکنید.و کم کم بعد از مدتی زمین خالی و بدون مصرف میشود زمین پر از سر سبزی و گیاه و حالا در آن را تمیز میکنید و جای قفل بر آن بازدید برای عموم آزاد هست میزنید.افراد دیگر در این راه یا مشارکت میکنند و بذری میکارند یا نگاه میکنند و حالا هر کسی رد میشود زمین خالی قفل در زنگ زده بدون توجه نیست حالا یک زمین پر از گل گیاه دیوار پیچک و حوض زیبا و حالا مثلان تختی و استفاده عموم هست. مزرعه زندگی ما همین هست. تفکر ما بسته برای خودمان مثال همان در زنگ زده هست. وقتی باز شد و مفید شد مورد حاصل و بذر دیگری میشود. بی انگیزشی و منافع جمعی آن در منفعت درست و خیر اندیشی هر شخص بالغ و عاقل را بعد از تربیت و تعلیم به آنجا میرساند که زنجیره انسانی ورای دید منافع هست بلکه زنجیره ای هست از کمک بنی بشریت به هم. این زنجیره رضایت خداست. یعنی انسانها زنجیره ای از کمک به هم. برای هم برای رضایت خدا بشوند.این زمین میشود حاصلخیز این زمین از خشک بودن به نو شدن میرود.آری در بسته را باز کردن و کوبیدن اولین قدم هست و بعد آن بذر مرحم شدن و مهربانیست بی تفاوتی ها برداشته میشود و قبیله نگری جایش را به جامعه و خانواده بزرگتری میدهد بنام خانواده زنجیره انسان ها بدون مرز و جغرافیا و خط بندی ها.
شهر غزل خوان-مترسک در شهر-جهان به سمت بذر روشنایی بخشیدن
ای شهر غزل خوان شو
غزل از غزل از بند زبندش زبندش غزل از نو بشو
شعر من را زچراغی زتفکر زنو نو از نو بشو
بر فراز تفکر بپران شعر مرا در بر بالت چو غزل خوان بشو
فکر گشته زمثنوی زندگی از حاصل آن
تو بخوان این غزلو در خود شعر نو بشو
باران زدو شعر زرنگین کمان تفکر بگشت شیدا
ای هجایا بتکان روی کلمات بند خود شعر بشو
واژگان از بر نو شدن از نو به رشد
تو در این شعر غزل خوان زندگی پر مهر بشو
...
مترسک مزرعه گشت غم زدرون کلاغ ها نوک نوک
گفتا من آدم بشم دگر از چه هی وسط گله کلاغ نوک به نوک
گشت آدم زمزرعه دوان از بیرون
گشت در شهر چو آدم چوبین بود اما شد درون مزرعه شهری
کلاغ ها بر بالا بلندی پرواز میکردند
مزرعه نبود مترسک نبود کشاورز نبود
آدمک چوبین آدمک گشته بود
سر چهارراه شکستو به خورد شد زمین
آدمک برگرد به مزرعه شهر آهنی هست
...
روی دلتنگی شب چه سروده ها رفته است
سوسوی چراغ بیداری چه غم رفته است
تاریخ زندگیت شمسی یا میلادی برابر هم
کدام سمت تاریخ خود نگر تاریخ بعد
بگذر از تیک تاک های فلزی
ساعت میزان خود درون تنظیم خود روح خود بدن خود
شمع شعر را بر افراز درون تفکر آجری
آجر نیست برایت شعر هست درون اتاقک فکرت
اندیشه را طبقه طبقه مکن
طبقات یکسان تفکری شو از هم سطحی رفتار متقابل
خاص جامعه نخواهیم خاص عام را خاصیت دانیم
ما نمودار روشنفکری برگی دودمانی نخواهیم
ما ارزش برابر از برخورد تفکر و مهربانی در نو شدن را خواهیم
ما برخورداری جامعه از تقابل انسانیت از رشد تفکر
هر انسان بذری توان شد در پرتو درخشش درون طلوعی
غروب افکار آزار دهنده از بند بدی را بگسل
بنواز بر روحت رشد را کمال گرفتن بذرهارا
رسالت قلم رسالت تفکر رسالت هر بعد کار از انسان
چرخه حیات چرخه درستی چرخه انسانیت را
اینجا نقطه صفر شروع کیلومترها تفکرست
مرز بندی من بهترو تو بدتر بگسل
بند بند طبقات خورد شدن را پتک زن
این جامعه جهانی نیاز به تقابل تفکرات درک درست هست
آنجا تازه به معنی طبقات نزدیک فکری میرسید
که جهان هر چه بذر درست تقابل رفتار درست هست
زندگی مرحم میشود نه زخم
مازوخیسمو سادیسمو هنجار میشکند
بجای پتک درونو ضربه برون
مهربانی واژه گفتار در اندیشه ها و رفتارها میگردد
این مزرعه جهانی محل کاشت بذر درست برداشت درست هست
روشنایی تفکر و رفتار بذر نمودار درستی در زنجیره انسانی میشود
و دیگر بهتر بهتر زبهتر شاهد بهتر شدن ها
تبر ها را پایین آورید
جای آن تفکر ها را بالا ببرید
حسام الدین شفیعیان